บทที่ 2
LuMin
จะบอกว่ามันเป็น NC ที่ผิดพลาดของบุ๋มอย่างแรง!
แต่งออกมาไม่ได้เรื่อง
มันยิ่งกว่า อนุบาลหมีน้อย
หวังว่าทุกคนคงให้อภัยกับการแต่งที่ผิดพลาดครั้งนี้ด้วย
กราบงามๆ บุ่มขอให้ทุกคนโชคดีในการอ่านนะคะ ~
คนที่อยู่ข้างใต้ตุบไหล่กว้างเบาๆเป็นสัญญาณว่าเขาต้องการอากาศเดี๋ยวนี้
ซึ่งอีกคนก็รับรู้แต่เขาก็ถอดจูบออกมาอย่างเสียดายเมื่อในสมองมันเด่นชัดในหัวว่ากำลังเคลิ้มริมฝีปากเล็กนั้น
“แฮ่ก...แฮก...”
มินซอกหายใจโกยอากาศเข้าไปให้มากที่สุดเมื่อได้โอกาส
เพราะตอนนี้ตนคิดว่าถ้าไม่รีบเอาออกซิเจนเข้าปอดสมองของเขาอาจจะเกิดอาการตายขึ้นมาได้
“..อ่ะ..อือ..อา..ลู่~..”
ยังไม่ทันที่ใบหน้ากลมจะหายแดง
เขาก็ต้องรีบหดคอเมื่อถูกคนข้างบนจู่โจม ริมฝีปากร้อนกดลงที่ผิวลื่นราวกับเด็กที่ต้นคอเพราะเกิดอาการอยากแกล้งอีกฝ่ายขึ้นมา
แล้วไล่ลงมาเรื่อยๆตามลำคอผ่องที่เขาหมั่นเขี้ยวมานาน
วันนี้แหละ ลู่ฮานจะฟัดให้หายอยากเลย!
“..อือ..อ่ะ..ฮะ..อืม..อือ..”
ยิ่งคนข้างใต้ครางอืออึงในลำคอเขายิ่งได้ใจ
กดเน้นที่ต้นคอให้อีกคนได้เสียวยิ่งขึ้น เม้มกัดจนมันเกิดรอยเพื่อตีตรา มือหนาที่เริ่มร้อนขึ้นจากอารมณ์ปัดป่ายไปตามสีข้างของอีกคนอย่างช้าๆ
และจุดที่มือสองหยุดทำการนานที่สุดคงจะเป็นสะโพกมนๆที่ตอนนี้มันเริ่มแดงเป็นปืนจากการกระทำของมือคู่นี้
“..อ่ะ..อ่ะ..อ่า..อือ..”
เสียงออกแหลมเริ่มหลุดออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่อาจห้ามอยู่เมื่ออีกคนก้มลงสร้างความเสียวซ่านตรงยอดอกที่ชูชันเพราะเริ่มอารมณ์ที่ตนเป็นคนก่อ
“...อา..ลู่..มัน..อือ..”
ด้วยความที่เขาไม่เคยที่จะมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน
ถึงแม้ว่าพอจะรู้ว่าต้องมีเรื่องแบบนี้ขึ้นสักวัน
แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเคยทอดกายให้ใครมาก่อนนิถึงจะได้รู้ว่าควรจะทำยังไงกับสิ่งที่กำลังเกิด ตอนนี้เขาได้แต่ระบายสิ่งที่ก่อเกิดอยู่ภายในกายผ่านทางปลายนิ้ว
สอดใส่ที่กลุ่มผมทองอย่างไม่รู้ตัว
ในสมองมันว่างเปล่าจนรู้สึกว่ามันคงจะกรวงไปแล้ว
ริมฝีปากเล็กๆที่บวมเจ่อเพราะถูกบดเบียดกำลังหอบเอาอากาศเข้ามาดับไฟร้อนที่สุ่มอยู่ข้างใน
“...อ่ะ!....ดะ...เดี๋ยวอาลู่จะทำอะไร..”
คนหน้ากลมรีบมองใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์
เขากำลังสงสัยว่าทำไมอีกคนถึงได้ร่นตัวลงไปอยู่หว่างขาเขา
แต่ทันทีที่อีกฝ่ายกอบกุมเอาของหวงของเขาขึ้นมา
เขาก็รู้โดยสัญชาตญาณว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อ
“อาลู่อย่...า!!...~…นะ...อ่ะ..อ่ะ..”
ปากร้อนๆก้มลงครอบแก่นกายของอีกคนแล้วรูดขึ้นรูดลงอย่างเอาแต่ใจโดยไม่ฟังเสียงห้ามของอีกคน
ที่ตอนนี้มันกลายเป็นเสียงครางอย่างที่เขาต้องการ
“..อ่ะ..ฮะ...อือ..อ่ะ..”
ร่างทั้งร่างบิดไปมาอย่างน่ารัก
มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนสีขาวจนยู้ยี้
ตัวที่เคยออกสีขาวตอนนี้มันกลายเป็นสีชมพูด้วยความร้อนที่รุ่มเร้าอยู่ภายในพร้อมกับรอยสีกุหลาบกระจายอยู่ตรงลำคอและแผงอก
เหงื่อเม็ดเล็กเม็ดใหญ่ผุดออกมาจนปลายผมชุ่ม ตอนนี้ลู่ฮานผละออกมาจากกายเล็กของอีกคนแล้วใช้มือร้อนๆๆของตนแทน
เพราะเขาอยากจะเห็นปติมากรรมอันแสนเย้ายวนที่ตนเป็นคนสร้าง
ตัวขาวกลายเป็นสีชมพูบวกกับรอยสีกุหลาบที่กระจายไปทั่ว
มันช่างยุอารมณ์เขาอย่างดีจริง!
“อาลู่..มะ..ไหว..แล้ว..”
ตอนนี้คนข้างใต้เริ่มจะมองไม่เห็นสิ่งตรงหน้าเมื่อเขาเลือกที่จะหลับตาเพราะไม่กล้าสบสายตาของอีกคนที่มองมาเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว และทั้งยังอารมณ์ที่พุ่งสูงจนเขาคิดว่าคงใกล้จะไปถึงดวงจันทร์แล้ว
“...อ้า..”
สุดทางของมินซอก ดวงจันทร์ที่เขาก้าวไปเหยียบเพียงเสียววิก็ถูกฉุดลงมายังพื้นโลกอีกครั้งพร้อมกับหยาดน้ำของเขาเองที่พุ่งเปรอะหน้าท้อง
“มินซอกอ่า~”
ลู่ฮานมองน้ำในมองอย่างไม่คิดรังกียจ
แต่สิ่งที่เขารังเกียจอยู่ตอนนี้คือการที่อารมณ์เขายังไม่ดับ เขามองอีกคนที่ปริ่มจะหลับแล้วยิ้มกริ่ม
“ฉันยังไม่เสร็จเลยน๊า นายต้องรับผิดชอบ
รู้มั้ย หืม?”
ลู่ฮานคร่อมอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนที่จะประกบจูบปลุกอารมณ์ที่ดับไปแล้วให้พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
เขาส่งลิ้นเข้าไปกวาดเอาความหวานอย่างตะกระซึ่งอีกคนก็ได้แต่คล้อยตามอย่างว่าง่าย
มือที่เต็มไปด้วยน้ำรักค่อยๆเคลื่อนเข้าไปยังร่องนิ่ม นิ้วเรียวแทรกผ่านกลับรักอย่างช้าๆโดยมีน้ำรักเป็นตัวช่วย
ทีละนิ้ว
“..อ่ะ..อื้อ...!!”
แม้จะอ่อนโยนแค่ไหน
แต่ถ้าขึ้นชื่อว่าใหม่มันก็ต้องมีอาการต่อต้านบ้าง
เหมือนกับกางเกงตัวใหม่ที่รัดทุกสัดส่วนจนแทบจะหายใจไม่ออก
แต่เขาก็ไม่อยากให้ตัวเอาต้องค้างติ่งงานนี้จึงต้องมีการฝืนกันบ้างเล็กน้อย
เล็กน้อยจริงๆนะ
“อย่างเกร็งนะคนดีของอาลู่”
“ฮึก..อึก..”
เขาจูบที่ขมับชื้นของอีกคนเพราะการเกร็งตัวจนนิ้วทั้งสองของเขาขยับไม่ได้ ซึ่งคนอยู่ข้างใต้ก็ไม่แพ้กัน ถึงแม้ในใจจะยอมแต่เขาก็ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนไม่แปลกที่เขาจะผ่อนคลายไม่เป็นมันจึงเป็นไปตามกลไกอัดโนมันติของร่างกาย
“อึด...อั..ด..อึก..อ่ะ...อือ”
“ไม่เป็นอะไรนะ แล้วมันจะดีขึ้น”
เขาเอ่ยปลอบจากข้างหูพร้อมกับกดจูบตรงที่เคยผ่านมาแล้วซ้ำอีกครั้งเพื่อให้อีกคนผ่อนคลายมากกว่านี้
ไม่อย่างนั้นอีกคนจะรับตัวเขาไม่ได้
เขาไต่ลงไปต่ำจนเจอลูกเชอรี่ที่เต่งตึงเชิญชวนอยู่
และไม่ขัดประสงค์เขาจัดการบดขยี้เจ้าเชอรี่จอมยั่วนี้ด้วยปากและมือข้างที่ว่าง
จนด้านหลังของอีกคนเริ่มคลายตัว เขาจึงขยับนิ้วเข้าออกอย่างหนักหนวง
เริ่มๆช้าหน่อยสักพักก็ถี่ขึ้น บางครั้งมันก็ไปถูกจุดไวสัมผัสจนอีกคนเด้งตัวขึ้น
“..อ่ะ...อ่ะ..อ่ะ..”
“..พร้อมนะอาเปาของลู่”
“..อื้อออออ..”
เขาไม่อยากรับรู้คำตอบของอีกคนสักเท่าไร
และอีกคนก็คงไม่มีทางได้ตอบเมื่อลิ้มร้อนเข้ามากวาดต้อน
หยอกล้อกันในโพรงปากช่ำอีกครั้ง
เฮือก!!
“อืออออ...อืออ...อื้ออ...!!”
ร่างทั้งร่างต้องสั่นระริกเมื่ออีกฝ่ายนำพากายของตนเข้ามาให้เข้าได้รับรู้
แต่สิ่งที่คนข้างใต้รู้ในวินาทีแรกคือความเจ็บรวดกับว่าร่างกายนี้กำลังแยกเป็นสอง
ต่อมาคือความแสบจากทางด้านหลังและความร้อนระอุที่อยู่ในตัวจนจุกไปหมด
หมับ!
“...อะ.อา..ลู่..เจ็..บ..มัน..อึก..เจ็บ!..ฮือออ...”
มือทั้งสองคว้าเข้าที่หัวไหล่ของอีกคน
บีบมันเพื่อให้อีกคนรู้ถึงความรู้สึกที่มี ในวินาทีนั้นน้ำตาหลายหยดไหลลงอาบแก้มใส
ดวงหน้ากลมจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาจนทำให้อีกฝ่ายเริ่มรู้สึกผิด
แต่ด้วยอารมณ์ที่อยากจะขึ้นไปเหยียบดวงจันทร์เต็มที่จึงทำให้เขาต้องเอาแต่ใจไม่สนคนตรงหน้า
“อึก..อาเปา..ฉันก็เจ็บ..ทรมานเหมือนกัน..”
“ได้โปรด...เห็นใจกันที..”
“..ฉันรักนายนะ”
สิ้นคำเขาก็เริ่มขยับสิ่งที่ค้างติ่งในร่าอวบมานานให้เคลื่อนไหว
แม้ความฝืดจะเป็นสิ่งเตือนให้เขาหยุดเพื่อรอให้พร้อมกว่านี้
แต่อารมณ์ที่มีมันไม่พร้อมที่จะหยุด เลยได้แต่ทนฟังเสียงคนข้างใต้กรีดร้องเพราะความทรมานอย่างกลั่นใจ
เขาเลยกลายเป็นคนโหดร้ายไปซะได้
“อ่ะ...อัก..อึก..ฮือ..เจ.เจ็บ..อ่ะ..อึก..อือ..อือ”
เขาไม่รู้จะทำยังไงให้ความเจ็บที่แล่นไปทั่วร่างหาย
แม้จะร้องบอกอีกคนสักเท่าไรมันคงไม่ได้ผลเพราะเขารู้ดีว่าอีกคนเวลาเอาแต่ใจใครก็ห้ามไม่อยู่
เขาเลยได้แต่พยายามอย่างที่สุดที่จะปรับตัวให้ไปตามคนที่อยู่ข้างบน
เขาพยายามคลายตัวเองให้ได้มากเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้
ปล่อยร่างกายให้เคลื่อนตัวไปตามจังหวะของอีกคนให้ได้มากที่สุด
เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าในความเจ็บที่อยู่ตามเส้นประสาททุกส่วนมันแสดงว่าความและเสียวซ่านอย่างเด่นชัด
ทุกครั้งที่ร่างข้างบนกระแทกกายใส่กลีบรักนั้นเขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสุขมากเพียงใด
ทุกครั้งที่ร่างกายข้างใต้เอนไหวไปตามทางที่ตนเป็นคนนำ
ยิ่งทำให้การเดินทางนี้ถึงดวงจันทร์มากขึ้น
วงแขนแกร่งวาดผ่านเอวเล็กๆไปทางด้านหลัง
สวมกอดหลวมๆให้อีกคนได้ตัวลอยเหนือพื้นเตียงเล็กน้อย
ซึ่งอีกคนก็ไม่ขัดวาดวงแขนขึ้นกอดรวบคอแล้วเอาหน้าซบกับไหล่กว้างเป็นหลักในการเดินทางสู่ดวงจันทร์
ส่วนขาเรียวก็เกี่ยวรัดเอวอีกคนไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเป็นการบอกว่า
ตนเองต้องการที่จะรับอีกคนให้เข้ามาในตัวให้สึกซึ้ง
“อ่ะ..อ่ะ..อ่ะ..อา..อะ..อา..ลู่..”
“ฮืม..อืมม...อา..เปา..”
เขาเร่งเอวให้ถี่ขึ้นเมื่อกลีบรักรัดกายเขาแน่นขึ้น
มันคือสัญญาณเตือนว่าร่างอวบใกล้ถึงที่หมาย และตัวเขาเองก็ต้องตามให้ทัน
“..อ่ะ..อะ..อ..า..ลู่...มะ..ไม่.”
“รอก่อน..อืม..คนดี...ไอ้อ้วนของลู่...รอลู่ด้วย”
กลับไปยังบทความ http://my.dek-d.com/bumhyuk/story/viewlongc.php?id=874044&chapter=11 ไม่เม้นบุ๋มงอลจริงนะ!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น