at Lumin แถมมม
เมื่อบุ๋มเกิดอารมณ์อยากแต่ง NC เล่น จึงเกิดเหตุการณืต้องปั่นฟิคต่อ
มันคืออารมณ์ชั่ววูบของเค้าน๊า~
ไม่พอใจยินดีให้ผิด
เตือนแล้วนะว่ามันแย่
ยังจะอ่านอีกหรอ?
งั้นขอให้สนุกนะ ^^
สายตากรุ่มกริ่มถูกส่งมาให้ร่างที่นอนหลับใหลไม่รู้เรื่องพร้อมกับมือหนาที่กำลังปลดทุกอย่างออกจากร่างกายแล้วขึ้นไปคร่อมคนที่หลับอยู่อย่างนึกสนุก
เขาก้มลงไปสูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่ต้นคอขาวซุกไซ้และดูดเม้มให้เกิดรอยแดงและทำให้รอยเดิมชัดกว่าเก่า
ทำให้คนที่นอนอยู่หดคอหนีเพราะริมฝีปากร้อนกำลังรบกวนการนอน เมื่อตรงคลอเคลียลำคอขาวจนหนำใจก็เปลี่ยนมารังแกยอดอกสีชมพูจนคนข้างใต้เด้งกายตอบรับ
มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอย่างคุ้นเคยซึ่งร่างกายจะเป็นสื่อจดจำ
และนั้นทำให้อีกคนครางฮือ
เพราะเขาดึงผ้าห่มโยนไปข้างเตียงทำให้ร่างนั้นขดตัวเพราะกายต้องความเย็น ถือเป็นอีกหนึ่งเรื่องสนุกของเขาที่ได้แกล้งอีกฝ่าย
มือหนาเคลื่อนตัวเข้าหาขาขาวๆลูบไล้อย่างแผ่วเบาจากต้นขาจนถึงกลางลำตัวของอีกคน
แค่ลูบคลำร่างกายตรงหน้าก็มีปฏิกิริยาตอบกลับที่น่ารัก
“อ่ะ..อือ..อ่ะ..”
เสียงครางเหลุดรอดออกมาเพราะยังไม่ตื่นเต็มตา
แต่มันก็ทำให้แก่นกายอีกคนตื่นเต็มทีพร้อมที่จะออกศึก
มือหนาจับขาเรียวแยกออกแล้วแทรกตัวเขาหว่างขาทันที
เขายังคงพรมจูบขบกัดไปทั่วไหล่กว้างของคนเอวเล็กอย่างเมามันส์ทั้งยังลูบไล้ตามสีข้างและท้องน้อยให้อีกคนเกิดอาการเกร็งตัว
เมื่อความอยากมันมาถึงจุด
เขาก็ลืมที่จะใส่ใจกับคนข้างใต้
มือหนาจัดแจงให้แก่นกายเขาไปจ่อตรงกลีบรักของคนหลับแล้วค่อยๆดันให้ส่วนหัวเขาไปเสียเล็กน้อยเพื่อเป็นการเปิดช่องหว่างก่อนที่จะกระแทกเข้าไปจนมิดด้ามลิ้มรสถึงความคับแน่นที่ทำให้ถึงใจและความร้อนที่เป็นตัวกระตุ้นให้แก่นกานเขาขยายเพิ่มอย่างถึงใจ
“โอ้ยยยยยยยยย!
...อึก...เจ็บนะ..”
ร่างของคนที่อยู่ในนิทราตื่นขึ้นทันทีที่ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากช่องทางด้วยหลัง ความปวดแสบปวดร้อนเล่นงานตรงจุดนั้นจนน้ำตาเล็ด
ดวงหน้ากลมเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าที่แสนจะเกลียด
ใบหน้าที่กำลังสร้างความเจ็บปวดให้เขากำลังเค้นยิ้มอย่างสะใจ
“อ่า...ตื่นซะแล้ว...”
เขาเอ่ยราวกับไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ทำให้คนข้างใต้ดิ้นพล่าน
คนที่อยู่ข้างใต้พยายามที่จะทำให้ตัวเองหลุดจากการรุกล่ำของอีกคนด้วยมือคู่นี้ที่กำลังจับไหล่หนาแล้วดันตัวเองขึ้นไปยังหัวเตียง
แต่ก็ช้ากว่าคนรุกที่ตอนนี้กำลังมัดมือทั้งคู่ที่เป็นอุปสรรคไว้แล้วรวบมันไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว
ส่วนอีกมือก็จับข้อเท้าของอีกคนไว้มั่นจนคนตัวอวบแสดงความเจ็บบนใบหน้าและเลิกดิ้น
เพราะยิ่งดิ้นรน เขาก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งต่อต้านยิ่งปวด
“อึก..อ่ะ..ฮะ..อ้ะ..อ้ะ..”
เสียงครางเริ่มดังขึ้นมาเรื่อยๆเมื่ออีกคนปล่อยตัวให้เอนไหวไปตามแรงกระแทก
เอวกลมๆส่ายไปตามจังหวะที่ร่างโปร่งเป็นคนนำ จากนั้นคนที่อยู่ข้างบนก็ปล่อยให้มือจากข้อมือของคนตัวอวบเพราะมือทั้งสองกำลังขยุ้มหมอนอย่างบ้าคลั่งเพื่อระบายอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าตัว
“อา..เรียกชื่อฉัน..ทีมินซอก”
คำพูดเชิงคำสั่งทำให้ร่างอวบที่สมองขาวโพลนรับมาทำตามอย่างว่าง่าย
เพราะตอนนี้อารมณ์มันอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั้งจิตใต้สำนึก
“อ่ะ..อ่า..ลู่..ฮะ..ฮาน..ลู่ฮ..าน..”
ช่องทางที่ร้อนระอุและตอดรัดเขาอย่างถูกใจกำลังจะทำให้เขาถึงสวรรค์อยู่ร่ำไร
แต่ด้วยความที่นึกบางอย่างขึ้นมาได้เขาจึงหยุดการกระทำทุกอย่างทำให้คนข้างใต้ที่หน้าเห่อแดงพร้อมกับเม็ดเหงื่อมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“...หยะ..หยุด..ทำไม..อ่า..อ่ะ...อือ..”
ร่างอวบเอ่ยถามในขณะที่อารมณ์ค้างติ่ง
แต่เมื่ออีกคนจัดการสลับทีให้เขาอย่างกะทันหันทำให้ใจเขาหล่นฮวบและตามกฎของแรงโน้มถ่วงที่วัตถุทุกอย่างจะร่วงลงสู่พื้นทำให้แก่นกายของอีกคนแทรกเข้ามาลึกจะเขาต้องเม้มปากและหลับตารับความรู้สึกนั้นอย่างจำใจ
“เหนื่อยละ ทำให้หน่อยสิ!”
ใบหน้ากรุ่มกริ่มและสุขใจกำลังมองคนตัวแดงส่ายหัวอย่างเอาเป็นเอาตายและไม่สบตาเขา
“ผม...ทำไม่เป็น”
“ก็หัดสิ!”
คำพูดน้ำเสียงหยอกล้อทำให้มินซอกเงยหน้ามองค้อนอีกคน
มันไม่ใช่เรื่องที่สมควรหัดซะหน่อย!!
“ไม่!! อ้า!!”
แค่ต่อต้านร่างโปร่งก็ทำทีกระเด้งเอวดันกายเขาให้เข้าไปในร่างนุ่มๆนั้นอย่างลงโทษ
“หัดไปเถอะ!
จะได้เอาไว้ใช้กับไอ้อี้ฟานไง!”
“ผมไม่หัด!
แล้วผมก็ไม่ทำกับใครด้วย! อ่ะ! อ่ะ อ่ะ
อ่า อืออ”
ร่างโปร่งเด้งตัวจากพื้นเตียงแล้วโอบเอวกลมๆก่อนที่จะสวนเข้าไปอย่างเร็วและรั่วเป็นการสั่งสอน
ร่างที่ดูภายนอกว่าใหญ่กำลังสั่นคลอนเพราะการเสียดสีจากร่างโปร่ง
มือหนาวางรากฐานไว้ที่สะโพกนุ่มแล้วยกขึ้นลงทั้งยังสวบแทรกเข้าไปจนอีกคนต้องเกาะคอซบหน้าลงกับไหล่นั้น
หากใครบอกว่ามินซอกถึกจนสามารถรุกใครได้ละก็
เขาขอขัดเลยเมื่อได้สัมผัสจริงๆแล้วร่างตรงหน้าทั้งนุ่มทั้งหอมและโอนอ่อนง่ายจะตาย ที่ดูใหญ่น่ะก็แค่ไหล่เอง
ถ้าลองได้ลูบคลำหรือสัมผัสละก็ จะรู้ว่าร่างนี้ก็เอวบางร่างน้อยไม่แพ้ใครเลยละ
“อืมม มินซอกอย่ากัดสิ”
ตอนนี้เขาพลิกตัวกลับไปในตำแหน่งเดิม
แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะยังเกาะเขาแน่นและดูเหมือนจะกัดเขาด้วย
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากมายเมื่อเสียงครางหวานๆข้างหูเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เขาใส่เข้าไปในตัวให้แรงขึ้น
“อือ...อ่า..อือ..อือ...”
ร่างอวบกัดลงที่หัวไหล่มนของอีกคนเพราะความแสบและเสียวซ่านควบคู่กันมาจนเขาเลือกไม่ถูก
จนต้องหาที่ระบาย และสิ่งที่เขาคว้าได้ก็คือไหล่มนๆของอีกคน
“อือ..ใกล้..อือ..ใกล้แล้....ลู่..ฮะ..ฮาน..จะ..ไป..”
“รู้แล้ว...รู้แล้ว..อึก..อ่า..”
เมื่ออีกคนส่งสัญญาณเขาก็พร้อมที่จะตามไป
แรงที่เขาส่งลงไปเพิ่มทำให้อีกคนเกาะเขาแน่นขึ้น ใบหน้านวลเงยขึ้นอย่างหาอากาศ
และตัวเขาเองก็หาเศษหาเลยกับซอกคอขาวๆจนกระทั่งเขาตัดสินใจกระแทกแรงๆสองสามทีแล้วกดกายคาไว้เป็นจังหวะเดี๋ยวกับที่อีกคนส่งเสียงกรี๊ดร้องแล้วปลดปล่อยออกมา
“อ้า”
“อืม.”
สุดท้ายแล้วร่างข้างใต้ก็เกรงกระตุกปลดปล่อยออกมาอีกรอบ พอๆกับที่ลู่ฮานปลดน้ำรักเข้าไปในตัวของอีกคน ความเหนื่อยล้าทำให้เขาทิ้งตัวลงไปทับอีกคนอย่างช่วยไม่ได้ แต่สิ่งที่กระตุ้นให้เขาต้องเด้งตัวขึ้นมาอีกรอบคือแก่นกายของอีกคนยังไม่สงบลง
มินซอกที่ตกใจกับปฏิกิริยาของร่างกายเริ่มจะครวญครางอีกมาอีกรอบ ทั้งๆที่ปล่อยไปแล้วสองรอบ ทำมั้ยมันยังคงร้อนอยู่เหมือนกับว่าตัวเขาเป็นเครื่องสร้างความร้อนไปแล้ว
“ทำไม...อึก..ทำให้มันสงบลงเสียที...”
จะให้ทำยังไงได้เมื่ออาการที่เขาเป็น เขาก็ไม่รู้จะควบคุมตัวเองยังไง และสิ่งสุดท้ายที่พอจะช่วยให้เขาเอาไอ้ความร้อนบ้าๆนี่ออกไปได้คือคนที่อยู่เหนือเขา แม้ว่าจะเดาออกว่าอีกคนเป็นตัวอันตรายแต่ตอนนี้สติสัมปชัญญะบอกให้รู้ว่าต้นเหตุคือ คนที่อยู่บนตัวเขาแน่ๆ
“ฮึฮึ งั้นเรียกชื่อฉันสิ แล้วฉันจะช่วย ฉัน ชื่อ ลู่ ฮาน”
เขาเน้นชื่อเขาทีละพยางค์ให้อีกคนที่เหมือนสติจะหลุดได้ยินอย่างชัดเจน
เขาเน้นชื่อเขาทีละพยางค์ให้อีกคนที่เหมือนสติจะหลุดได้ยินอย่างชัดเจน
“ลู่ฮาน~ ได้โปรดช่วย..”
“แล้วฉันจะเอ็นดูเต็มที”
ทันใดริมฝีปากของลู่ฮานก็ประทับลงที่ริมฝีปากเจ่อของมินซอก มือร้อนไต่ไปตามสีข้างให้อีกคนร้อนขึ้นไปอีก ขย้ำสะโพกงอนให้เกิดรอยแดง ก่อนจะไล่ริมฝีปากลงไปตามซอกคอและไหปลาร้า ทุกที่ที่ริมฝีปากผ่านจะฝากรอยรักไว้เป็นเครื่องช่วยเตือนให้อีกคนที่อยู่ใต้ร่างได้ระลึกถึงเขาในยามที่ผ่านพ้นคืนนี้ไป
