ร่างของดีโอถูกฉุดออกจากห้องน้ำทั้งๆที่อ่อนแรงด้วยมือของไค เขาโยนร่างเล็กลงบนเตียงราวกับสิ่งของ
ดีโอพยามอย่างยิ่งที่จะเอาตัวหนีมือคู่นั้น เมื่อตัวเขาถูกเหวี่ยงลงบนเตียงเขาก็ตะกายตัวไปอีกฝั่ง โดยในใจเขาเริ่มจะฟ้องแล้วว่าจากนี้มันต้องเกิดอะไรขึ้น
“มานี่! จะไปไหน”
ร่างสูงผิวแทนคลายขึ้นไปบนเตียงตามร่างเล็ก แล้วลากมาให้อยู่ใต้ร่างเขา ร่างเล็กๆตรงหน้าทำให้เขาอยากจะรู้แล้วว่าภายใต้เสื้อผ้าสีดำนั้นผิวจะน่าสัมผัสแค่ไหน ไม่ต้องรอให้เสียเวลา มือหนาจับใบหน้าของคนข้างใต้ขึ้นมารับจูบจากเขา
ริมฝีปากหนาบดเบียดเข้ากับกลีบชมพูอย่างไม่ถนอมจนอีกคนน้ำตาแทบเล็ด จะหันหน้าหนีก็ไม่ได้เมื่ออีกคนล๊อคที่ต้นคอเขาอยู่ มือทั่งสองข้างพยายามผลักไสอกแกร่ง ปากเม้มปิดกันเพราะไม่ต้องการให้อีกคนได้เข้าไปจนอีกคนเริ่มที่จะหงุดหงิด
ไครู้สึกหัวเสียเมื่ออีกคนไม้ยอมเปิดปากรับเขาจนต้องถอนจูบออกมา แต่เขาก็พอใจเมื่อดวงหน้าของอีกคนแดงก่ำเพราะกลั่นหายใจ เขารีบใช้จังหวะที่อีกคนเผลอประกบจูบอีกครั้ง และครั้งนี้ก็เป็นดังใจ เมื่อลิ้นของเขาสามารถเข้าไปในโพรงปากของคนตัวเล็กสำเร็จเก็บกวาดความหวานและหยอกล้อกับลิ้นน้อยๆที่หนีเขาอย่างไร้เดียงสา
ในความคิดของเขาตอนแรกคือคนตรงหน้าคงผ่านโลกมาเยอะจนเขาไม่ต้องถนอมอะไรมาก แต่เมื่อได้ลิ้มรสหวานจากโพรงปากของคนตรงหน้าเท่านั้นแหละ เขารู้สึกเหมือนกำลังดื่มน้ำผึ้งเดือนห้าจนระงับความตะกรุบตะกรามของตัวเองไม่ได้
จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ
“อื้อ...อือ..”
เสียงการเอารัดเอาเปรียบจากริมฝีปากของร่างสูงดังสลับกับเสียงครางอ่อนๆของคนตัวเล็กที่เริ่มจะอ่อนระทวยลงกับเตียง ถ้าไม่ได้มือของอีกคนดันศีรษะไว้ คนตัวเล็กได้ลงไปนอนแผ่หลายด้วยความอ่อนแรงบนเตียงแน่นอน
“นึกว่าจะร้อนแรงกว่านี้ซะอีก ครั้งแรกรึไงเจ้าแมวย่องเบา”
คำพูดที่กึ่งดูถูกกิ่งหยอกเย้านั้นทำให้ดีโอมองอย่างคาดโทษ คำพูดนั้นมันเหมือนกับจะบอกว่า ‘คนอย่างเขาผ่านมาเยอะแล้ว’
ใครมันจะไปชำนาญเหมือนแกละ!
“หึ! ใครมันจะไปร่านเหมือนแกละ? คงจะเอามาทุกท่าแล้วละสิ!”
เหมือนกับการขุดหลุมฝังตัวเอง ดีโอพึ่งมานึกได้ว่าตัวเองนั้นตกเป็นรอง แต่ด้วยความที่เขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้คนอื่นมาด่าปาวๆโดยไม่ตอบโต้นั้น มันไม่ใช่เขาหรอก!
“งั้นรู้ไว้ซะนะ ว่าได้ผัว ‘ร่าน’ น่ะ มันสุดยอดแค่ไหน”
จากนั้นดีโอก็พอจะรู้แล้วว่าชะตากรรมตัวเองนั้นจะเป็นเช่นไร แขนทั้งสองข้างดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที เขาดิ้นรนยกมือขึ้นปัดป่ายไปทั่ว จนอีกคนทนไม่ไหวรวดมือทั้งสองขึ้นแล้วนำเชือกที่อยู่ใกล้ๆมามัดข้อมือทั้งสองข้างติดกับหัวเตียง
“ปล่อยนะ! ไอ้ชั่ว!ไอ้เล...อื้อ!”
คำด่าทอที่พ่นออกมาจากปากของดีโอถูกกลืนลงคอไปด้วยริมฝีปากของอีกคน ลิ้นหนากวาดไปทั่วโพรงปาก
และหยอกเย้ากับลิ้นเล็กๆที่อยู่ข้างในจนทำให้อีกคนรู้สึกวูบวาบ ความรู้สึกแปลกใหม่ประดังเข้ามาหาร่างเล็กจนกล้ามเนื้ออ่อนแรง ด้วยเพราะประสบการณ์ที่มีมากกว่าของอีกคนทำให้เขาปลุกปั่นอารมณ์ของคนตัวเล็กได้ไม่ยาก มือที่ว่างอยู่จัดการรูดซิบเสื้อลงแล้วเอามือแทรกเข้าไปสัมผัสผิวใต้ผ้า
เขาละถอดจูบออกเพื่อให้อีกคนได้เอาอากาศ
แต่ใบหน้าของทั้งสองก็ยังคงใกล้ขนาดที่ลมหายใจรดหน้าของกันและกัน
“อ่า..ผิดลื่นดีจัง..ขาวซะด้วย...หึหึ”
คำพูดชมจากอีกคนฝ่ายไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กดีใจเลยแม้แต่น้อย
ดีโอที่ใบหน้าแดงก่ำมองคนข้างบนอย่างเอาเรื่องทั้งๆที่ริมฝีปากยังคงเผยอออกเอาอาการ
“ไอ้...อ่ะ!”
ยังไม่ทันที่จะสวด
เขาก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะมือของอีกคนล้วงเข้าไปสัมผัสกับน้องชายของเขา
“จุจุ ไม่เอาไม่ด่าผัวสิ เรียกสิ ‘จงอิน’ ”
“ไ...ม่..อื้อ...อ่า..”
เสียงปฏิเสธแปรเป็นเสียงหลุดครางเมื่อจงอินรูดขึ้นรูดลงแก่นกายของคนตัวเล็ก การที่เขาผ่านมาหลายศึกทำให้พอจะหาวิธีปราบเจ้าแมวตัวนี้ได้ไม่ยาก
ริมฝีปากหนาก้มลงไปนัวเนียกับปากเล็กๆที่เจ่ออีกครั้งขบกัดเบาๆเพื่อให้อีกคนได้รับความเสียงซ่าน
ไม่นานเขาก็พุ่งเป้าไปยังซอกคอขาวๆที่หอมครุ่น
สร้างรอยกุหลาบไว้ในจุดที่คนสามารถมองเห็นได้รวมทั้งขบกัดจนอีกคนร้องออกมา
“อ้า..โ..อ..ย...ไม่...ฮึก..”
ดีโอพยายามแล้วที่จะไม่หลุดเสียงน่าอายที่ทำให้อีกคนพอใจออกจากปาก แต่กระแสความรัญจวนนั้นมันทำให้เขาแทบจะขาดใจ
และต้องกลั่นใจทุกครั้งที่มันพุ่งเข้ามาจนต้องเงยหน้าเผยอปากจนลืมต่อต้านอีกคน
“อึก..ฮะ...อ่า...อ่า..อือ...อือ..”
ความร้อนจากฝ่ามือที่คลึงโด้น้อยและลิ้นร้อนที่ตวัดอยู่ตรงหัวนมสีชมพูทำให้สติที่มีอยู่แทบจะปลิวหายไป
ความรู้สึกอยากกำลังเข้าทำร้ายดีโอผู้ไร้ประสบการณ์อย่างน่าสงสาร สะโพกคอดเคลื่อนไหวไปตามจังหวะของคนควบคุมอย่างเคลิบเคลิ้ม
“อ่ะ...อ่ะ..อ่ะ..ไม่...ไหว..อึก..”
เหมือนกับล่องลอยขึ้นไปในอากาศที่หวังจะจับปุยเมฆ
ใกล้แล้ว..ใกล้ถึงแล้ว..แต่หลับต้องตกลงมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่ออีกคนหยุดการกระทำซะดื้อๆ
“อือ..ฮือ..ไอ้..สาร.เลว..”
ราวกับแมวน้อยถูกขัดใจ ดีโอที่นอนบิดเร้าอยู่ค่อยๆช้อนมองคนที่อยู่ข้างบนทั้งยังฝากคำด่าที่ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาได้
โดยไม่รู้เลยว่าปากที่เผยอเล็กน้อยของตนทำให้อีกคนเริ่มคลั่งและปลดล็อคด้านมืดออกมา
“เรียกชื่อฉันสิ ‘จงอิน’ เร็วๆสิแมวน้อย
อย่าดื้อนะ”
จงอินเอ่ยสั่งอีกคน
แต่ดูเหมือนร่างตรงหน้าจะไม่ได้สติ เขาจึงก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อเร่งเร้า
รวมทั้งลูบที่ต้นขานุ่มและบีบคลึงแก้มก้นนิ่มๆนั้นด้วย
“อ่า...อ่า..อือ..”
การกระทำของจงอินยิ่งไปกระตุ้นต่อมความอยากขึ้น จนเกือบจะสุดแล้วหยุดอีกครั้ง เขาต้องการที่จะกระชากสติของอีกคนไปให้หมด
และต้องการที่จะให้อีกคนหลงในเขาวงกตที่เขาเป็นคนสร้าง
“อึก..”
“เรียกสิ แมวน้อย”
ด้วยความด้อยประสบการณ์ทำให้เขาคล้อยตามได้ไม่ยาก ตอนนี้ดีโออยากจะปลดปล่อยสิ่งที่มันจุกรวมกันให้มันออกไปสักที
ตอนนี้เหมือนว่าสิ่งนั้นมันกำลังทำให้เขาตายทั้งเป็น
…ทรมานเหลือเกิน…
“จง...อิน..”
สุดท้ายแล้วก็หลงจนหาทางออกไม่ได้
“ขอร้องด้วย”
อาการอยากแกล้งเจ้าแมวตัวนี้ตีขึ้นมาในสมองของจงอิน ยิ่งเข้าเห็นร่างตรงหน้าบิดเร้าเท่าไร
เข้ายิ่งอยากจะแกล้ง
ถึงแม้ว่าตอนนี้จงอินน้อยจะดันขึ้นมาจนปวดหนึบๆเนื่องจากเห็นผิวขาวๆนุ่มๆร่างน้อยๆนอนบิดเร้าตรงหน้าจนอยากจะกระแทกเข้าไปให้หายอยาก
“จง..อิน..ได้โปรด.ช่วย..ด้ว..ย.”
สุดท้ายแล้ว เจ้าแมวที่มีความดื้อสี่ด้าน
ก็กลายเป็นแมวเชื่องๆราวกับถูกวางยา
ยาที่ได้ชื่อว่า ความอยาก
“แน่ใจนะ?”
จงอินมองร่างข้างใต้อย่างกรุ่มกริม
เขาบีบที่ก้นนุ่มเบาแล้วค่อยลูบไล้ลงมาตามต้นขาทั้งสองข้าง
ยิ่งเป็นการเติมเชื่อไฟปรารถนาได้อย่างดี
“อือ..ได้...โป..รด..ทร..มา..น”
ราวกับไม่ใช่ตัวตนของเขา
ดีโอแทบจะไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเองเมื่อถูกความหรรษาสุดทรมานเข้าเล่นงาน ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงความต้องการที่จะหลุดจากความรู้สึกนี้ไปให้ได้เท่านั้น
จนลืมคิดไปถึงสิ่งอื่น
หลงลืมความรู้สึกตามแขนขาไปชั่วขณะเพราะตอนนี้อาการปวดตุบๆที่กลางร่างกายกำลังเล่นงานเขาอย่างไม่ปรานี
เขาลืมแม้กระทั่งความรู้สึกของมือที่ลากไปตามต้นขาจนมาหยุดที่ข้อเท้า
เพราะสัมผัสจากปลายนิ้วนั้นนั้นมีเพียงความร้อนที่ทำปฏิกิริยากับผิวเกิดเป็นผลิตผลความเสียวซ่าน
จงอินที่ถอดกางเกงออกไปตอนไหนไม่รู้
รู้แต่ว่าตอนนี้เขานำจงอินน้อยมาจ่อรอตรงปากทางสีชมพูดโดยที่เข้าใช้สองมือจับแก้มก้นไว้
จงอินเงยหน้ามองแมวน้อยที่กำลังรัญจวนอย่างถึงที่สุดโดยไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
ใบหน้าคมโน้มลงไปถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าอีกคนสติหลุดจริงๆรึป่าว
“ฉันจะทำแล้วนะ”
ไม่ต้องรอคำตอบเพราะยิ่งเขาเห็นแก้มนั้นเปล่งสีชมพูดก็รู้ว่าอีกคนยังคงมึนงงอยู่ …เสร็จจงอินสิงานนี้!…
“โอ้ยยยยยยย ...อือ..อึก..”
ร่างเล็กร้องลั่นเมื่ออยู่ดีๆอีกคนก็ลงน้องชายที่ขยายตัวเข้ามาโดยไม่ได้ตระเตรียม
แต่เสียงนั้นก็กลืนหายไปเพราะจงอินก้มลงมาประกบจูบ แต่ที่ไม่จางหายคืออาการบีบรัดช่องทางด้วยความเกรงของคนตัวเล็กทำให้อีกคนจุกจนพูดไม่ออก
ด้วยความที่ไร้การเบิกทางทั้งยังมีความบริสุทธิ์อยู่เต็มเปี่ยม
ช่องทางสีชมพูเริ่มฉีกและมีเลือดสร้างความปวดแสบและความรู้สึกที่เหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงได้ดี
ข้อมือที่ถูกมัดเกรงตัวทันทีที่รับรู้ถึงความเจ็บเขาพยายามขยับตัวหนีแต่ก็ไร้ผลเมื่อมือของอีกคนนั้นแกร่งยิ่งกว่าคีบ
หลดน้ำตาไหลจากด้วยตาพ้นออกมาจากหน้ากากเพื่อแสดงถึงความเจ็บปวดทั้งๆที่ดวงตายังคงปิดอยู่
“ซี้ดดด ... ถูกใจจริงๆ
อย่าเกรงสิแมวน้อย เดี๋ยวเลือดจะออกเยอะกว่านี้นะ”
คำพูดที่เห็นใจคนรองรับต่างจากการกระทำโดยสิ้นเชิง เมื่อจงอินนั้นไม่ได้คาตัวเขาไว้นานเท่าที่ควร
เขาขยับเข้าออกอย่างฝืดเคืองแต่กระนั้นมันก็ยิ่งทำให้เขาเสียซ่าน
ความบริสุทธิ์ของอีกคนเป็นดังยาชูกำลัง เสียงครางอืออึงปนเสียงร่ำร้องยิ่งทำให้เขากระแทกเข้าไปอย่างสะใจ
“ฮือออ...อืออ...ฮ่ะ...อ่าอ่า..เจ็บ...อึก.จง..อิน...ฮือออ..อ่ะ..อ่า..อ่ะ..”
ความรู้สึกดีเหมือนกำลังจะจบปุยเมฆหล่นหายไปในปริบตาเพราะความเจ็บจากข้างล่าง ดวงตานั้นถูกปดบังด้วยมานน้ำตาจนน่าสงสาร
แต่อีกคนหาได้สนใจไม่
เขาดึงตัวออกมาจนเกือบหลุดแล้วดันเข้าไปใหม่อย่างรวดเร็วเพื่อความสุขของตัวเอง โดยไม่สนใจว่าอีกคนจะเจ็บปวดมากเพียงใด มีเพียงการที่จงอินน้อยไปกระแทกเขากับจุดกระสันเท่านั้นที่เขาใส่ใจ
เพราะเขามักจะกระแทกย้ำๆจุดนั้นเพื่อให้อีกคนร้องออกมาดังๆ
“กะ..ใกล้...แล้ว..อือ..อือ”
ยังถือว่าอีกคนเมตตา
มือหนาชักรูดปรนเปรอคนข้างใกล้ที่ไร้ประสบการณ์ให้รวมโผบินสู่ห้วงอากาศด้วยกัน จนกระทั้งเห็นจุดหมายอยู่ร่ำไร
ดีโอที่ไม่ประสีประสายืนมือออกไปหมายจะคว้าเมฆที่เป็นจุดหมายเหมือนกันกับจงอิน
และดูเหมือนว่าความอดทนของคนตัวเล็กจะไม่มีเลย
“อ่ะ...อ่า....”
ดีโอแตะถึงเมฆก่อนนั้นก่อนคนผิดแทนแล้วร่างลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับปล่อยน้ำรักมากมายจากประสบการณ์ครั้งแรกจนเต็มท้องน้อยของทั้งคู่ ดีโอปล่อยร่างกายให้ไปตามแรงโน้มถ่วง
เขานอนราบกับเตียงอย่างอ่อนแรง โดยให้อีกคนที่ยังไม่ปลดปล่อยกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างแรงจนตัวเขากระตุกตาม
“....อ่า...อื้ม..”
ตามด้วยคนผิวแทนที่ปล่อยในตัวของตัวเล็ก การพุ่งของน้ำจากจงอินน้อยที่อยู่ในตัวทำให้ดีโอกระตุกเล็กน้อย
“แฮก...แฮก...แฮก...”
จงอินยังคงอยู่ในท่าเดิมแต่มีอาการหอบเล็กน้อยเมื่อจบภารกิจ เขามองดูร่างเล็กที่นอนอ่อนระทวยอยู่บนเตียงเนื่องจากบทรักครั้งแรกที่สอนโดยเขา ใบหน้าที่มีหน้ากากปิดไม่ได้เป็นปัญหากับบทเรียนรักครั้งเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมไล้จากดวงหน้าที่เห็นเพียงแก้มเห่อแดง ริมฝีปากบวมเจ่อ ไล่ลงมาที่ลำคอและแผงอกขาวที่มีรอยสีกุหลาบและรอยกัดเหมือนปติมากรรมชั้นยอดของเขา อกเนียนขยับขึ้นลงจนเกือบจะเป็นจังหวะบ่งบอกได้ว่าอีกคนกำลังจะตกสู่ห้วงนิทรา เขามองที่เม็ดเชอรี่สีชมพูน่ากัดนั้นอีกรอบ เพียงแว็บเดียวสิ่งที่ค้างอยู่ในตัวร่างเล็กก็เกิดปฏิกิริยาทันที
