.
.
.
“โอ๊ย ย ย...อือ ... อื้อ.”
ในเมื่ออีกคนไม่ยอมโดยดีมันก็ต้องมีการบังคับเล็กน้อย
คริสขบริมฝีปากอีกคนจนห่อเลือดทำให้อีกคนต้องร้องออกมา
เป็นจังหวะให้เขาเข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากคนตรงหน้า
รุกไล้อีกคนให้เหมือนปลาใหญ่ไล่ปลาตัวเล็ก
มือทั้งสองข้างที่ย้ำอยู่ย้ายจากกระเบี้องมาเป็นแผ่นหลังขาวเนียน
พร้อมทั้งใช้อีกมือกดท้ายทอยของอีกคนให้รับเขาได้อย่างเต็มที่
“อือ....อือ..อือ”
เสียงร้องประท้วงเพราะหมดอากาศของเลย์ทำให้อีกคนต้องผละออกมาอย่างเสียดาย
“อะไรกัน
ทำเหมือนเพิ่งเคย ทั้งๆที่ก็รู้กันอยู่”
คำพูดเชิงยอกเย้าของอีกคนทำให้ร่างเล็กขบฟันแน่น
มองด้วยสายตาเคียดแค้นและก้าวร้าว สร้างความพึงพอใจให้แก่คริสเป็นอย่างมาก มือเล็กกำแน่นก่อนจะยกขึ้นมาป้องกันตัวเมื่ออีกคนมีท่าทางจะโน้มตัวเข้ามาหาเขาอีกรอบ
“ไม่นะ! พี่คริสหยุด อ่า..”
เสียงห้ามดูเหมือนจะไร้ความหมาย
เพราะตอนนี้ร่างสูงเลื่อนมือเข้าไปในเสื้อตัวบางของอีกคนลูบไล้ผิวขาวที่ลื่นมือพร้อมทั้งบีบเค้นรอบๆเอวอย่างเอาแต่ใจ
ทั้งยังส่งสายตาเหยียดๆให้ร่างข้างใต้ที่กำลังดิ้นพล่านเพราะสัมผัสวูบวาบ
“ติดใจเจ้านั้นจนลืมแล้วหรอ
ว่าร่างกายนี้ใครเป็นคนสอน หืม.. ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จะประทับให้ใหม่
เอาให้น้องเลย์จำไปเลยว่าคลั่งได้ขนาดนี้”
คริสจับท้ายทอยของเลย์เข้ามารับจูบ
กดลงไปเน้นๆส่งเรียวลิ้นร้อนกวาดหาความหวานของอีกคนอย่างเอาแต่ใจ
มือน้อยๆจากที่เคยผลักไสตอนนี้กับกำเสื้ออีกคนไว้แน่น
“อ้า..พี่..คริ..คริส..”
เสียงครางหวานจากปากสวยดังขึ้นเรื่อยๆเพราะได้รับแรงกระตุ้นจากริมฝีปากของใครอีกคนที่กำลังดูดเม้มไปทั่วลำคอ ใบหน้าคมไล้จากกกหูสู่ไหปลาร้าเรื่อยๆจนถึงแผ่นอกขาวเนียน
เขากัดที่เม็ดชมพูใสนั้นแรงๆจนอีกคนถึงกับร้องเสียงหลง
“อ้า..พี่คริส...เจ็บ..”
ตอนนี้ร่างกายของเลย์รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่กรุ่นอยู่ข้างในอย่างต้านไม่อยู่
อารมณ์ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกำลังไล่สติสัมประชันยะออกไปแล้วก้าวเข้ามาแทน
ใบหน้าสวยเงยเชิดขึ้นไปที่โคมไฟบนเพดานทั้งๆที่ในสมองมันขาวโพลนไปหมด
“อึก..อ่ะ..อ่า..”
ร่างสูงจัดการกระชากเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกไปให้พ้นจากสายตา
จับแก่นกายของอีกคนที่มันกำลังปริมออกมาเค้นราวกับทำโทษที่ร่างตรงหน้าลืมสัมผัสตน
“เลย์
พี่อยากให้จดจำคนๆนี้ไว้”
คริสผลิกตัวอีกฝ่ายให้ไปเผชิญกับกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภายของคนสองคนโอบกอดกันโดยไร้อาภรณ์
ใบหน้าของคนทั้งสองแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์จะแตกต่างกันก็ตรงที่ใบหน้าของเลย์เหมือนจะขาดใจอยู่ร่อมร่อส่วนอีกคนที่ซ้อนทับลงมานั้นยิ้มอย่างเริงร่า
คริสโน้มใบหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอหอมที่มีกลิ่นของสบู่อ่อนอย่างชื่นใจ
ใช้ฟันขบกันที่ซอกคอและหัวไหล่ให้เป็นรอยตีตราเอาไว้ว่าร่างนี้เป็นของเขา
ทั้งยังมือข้างนั้นที่ชักรูดแก่นกายของอีกคนไว้จนแทบจะถึงจุดสร้างความทรมานเหลือหลายให้แก่ผู้ถูกกระทำ
“อ่ะ อ่ะ..อ่ ..
จะถึงแล้ว...อึก..”
“จะไปไหน
พี่ยังไม่ให้ไปนะ”
ราวกับซาตาน
เมื่อความรู้สึกของเลย์ตอนนี้แทบจะถึงจุดอีกฝ่ายก็ปล่อยมือเสียดื้อ
ทำให้เลย์มองผ่านกระจกอย่างไม่เข้าใจในรอยยิ้มที่ส่งมา
“พี่..คริสจะ.ทำอะไร
.ไม่น ...อ๊ากก อึก..อึก”
เลย์ที่เหมือนจะสงสัยในการกระทำต้องรีบร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่ออีกคนใส่ตัวตนของเขาเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้พร้อม
ความเจ็บปวดเพราะความใหญ่ของอีกฝ่ายทำให้จุกจนแทบจะทรุด
กล้ามเนื้อแขนที่ยันกับผนังไว้บิดแกร่ง แตกจากอีกคนที่แทบจะเสร็จไปเลยที่เดียว
“อ้า...น้องเลย์ยังเหมือนเดิมนะ
หืม..แสดงว่าไม่ได้เสร็จมันแต่มันเสร็จสินะ หึหึ”
แววตาราวกับซาตานที่เหมือนถูกใจอะไรสักอย่างสะท้อนในกระจกจนเลย์อยากจะตายลงตรงนี้
“สา..ร..เ..ล..ว”
ตอนนี้ในหัวของเขาไม่สามารถสรรหาคำไหนออกมาตอกใส่หน้าอีกคนได้
เพราะตอนนี้ตัวเขานั้นไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ทีจะต่อปากต่อคำได้
“อ๊า..อัก..
อึก..อือ..อืม..อือ”
ทั้งๆที่รู้ว่าคนข้างใต้นั้นยังปรับตัวไม่ได้อีกคนก็ยังจะดึงดันที่จะเข้าไปหาความสุขจากอีกคน
ผนังร้อนและความคับแน่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาพอใจมากกับการเริงรักครั้งนี้
ตัวเขาไม่เคยคิดที่จะแคร์ในความรู้สึกของใครและแน่นอนคนตรงหน้านี้ด้วยถึงแม้จะเป็นน้องก็ตาม
…ตัวเขาคือนักธุรกิจนิ
ไม่ใช่นักบวชจะได้ใจบุญ…
“ซีดด เลย์
พี่มีข้อจะเสนอ..”
เขาจับใบหน้าของอีกคนที่ก้มหนีให้มองดูบทรักของเราทั้งคู่ด้วยใบหน้าที่แตกต่างกัน พลางสนทนาข้างหูให้อีกคนขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
และสะโพกเขาก็ยังคงทำหน้าที่ดีมากซะจนอีกคนตอบได้แต่ประโยคเดียว
“อือ..อือ..”
“พี่ต้องการคนคนหนึ่ง”
“อ่า...อึก..อือ.”
“มาดูแลพี่อย่างใกล้ชิด”
“อือ..อือ..”
“และคนคนนั้นต้องเป็นคนที่บ้านของนาย”
“...อือ..”
“ส่งมินซอกมาอยู่กับพี่ซะ”
“...ม่า...ย..อ้า..”
สิ้นสุดการสนทนาพร้อมกับคนตัวเล็กเดินทางถึงปลายสายรุ้ง
เลย์ปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามืออีกคน โดยมีคริสตามมาติดๆ
เขากระแทกเข้าไปหาเลย์อย่างแรงก่อนจะปล่อยน้ำรักออกมา
ทำให้เลย์ทรุดฮวบลงตรงนั้นเพราะความเหนื่อยโชคยังดีที่อีกฝ่ายรับไว้ไม่งั้นเขาคงได้ไปกองที่พื้นห้องน้ำแน่นอน
เลย์เงยหน้าขึ้นมองคริสด้วยสายตาขอบคุณที่อย่างน้อยเสร็จแล้วไม่ทิ้งเขา
แต่เมื่อพบกับรอยยิ้มบนใบหน้าเข้มเลย์จึงลบคำขอบคุณไปในทันที
กลับไปต่อเลยจ้า >>http://writer.dek-d.com/bumhyuk/story/viewlongc.php?id=871992&chapter=4 <<
ปล. เม้นด้วยนะ นี่คือการบังคับ 555
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น